نمیدونم

هوف. سلام :)راستش رو بخواین خودمم نمیدونم چرا همیشه به اینجا برمیگردم. بلاگفا واقعا حس خونه بهم میده، خیلی دوسش دارم و فکر نمیکنم هیچوقت کامل فراموشش کنم.آخرین نوشته م اینجا این بود که چند روز دیگه میام و مینویسم و شد تقریبا یه سال :دیالان دیگه روزا سیاه نیستن. خاکسترین. شاید خاکستریِ کمرنگ. بعضی روزا زندگی رو دوست دارم. روزایی هستن که خوشحالم و غصه ای ته دلم نیست.الان نشستم پشت سیستم مرکز بهداشت تو تهران و دارم روزای آخر پزشکیمو میگذرونم.کی باورش میشه 7 سال شد؟خیلی بزرگ شدم. خیلی. از خودم و زندگیم راضیم. یه لبخند رو لبمه مثل لبخندِ نقش اولِ یه فیلم که تهش به خوبی و خوشی تموم میشه و همه شادن. نمیدونم، شاید این پایانِ من نیست ولی پایانِ یه بخشِ خیلی بزرگ از زندگیمه که پر بود از اتفاقای مختلف و جذاب. بی صبرانه منتظر شروع بخشِ بعدیِ زندگیمم. [لبخندِ واقعی]